Den Hammer dokter.

Hee was gezeen in 't darp en op de boerschop,
Nen man, den geerne 'n vrendlijk weurdtien zèè.
Het Hammer volk vertrouwen um, hee hadde
In ieder Hammer hàtte ziene stèè.

Hee stun gereed, as, mangs in duustre nachte,
Het jonge Hammer lèven eans begun.
Hee was 't, den helpend' en verzachtend' vaeke
Biej 't èène van nen Hammmer lèven stun.

Hee hef zich veur den oalen Ham egeven,
Tot umtrent an den alderlesten dag,
Het Hammer volk, het hadd' um leef ekregen,
't Hef met zien zulver'n fees um hulde 'brach.

En noe daor kwam, zoo vroo en onverdagchens,
Noa kotten stried, het kloppen van de dood,
Noew treurt het Hammer volk um zienen dokter,
Noew is de droofheid in het darpien groot.

En aan zien huus is 't dankbaar volk ekömmen,
Um "oonzen dokter" éénmoal nog te zeen.
En langs zien liek, met weemood in eer hàtte,
Deen z' um de leste groot'nisse, één veur één ....

En noew, al lig e op het stille karkhof,
Zien' noagedachtenisse blif bestoan.
Want in het Hammer hàtte steet geschreven:
"Hee hadd' oons leef, hee hef oons wel edoan".

JOHA. F. VAN BUREN

Helderen, April 1934.